معرفی ترس های طبیعی نوزاد و راه های آرام کردن او

اگر نوزادتان با شنیدن صدای جاروبرقی ناگهان می‌پرد، با دیدن یک فرد ناآشنا گریه می‌کند یا وقتی از اتاق خارج می‌شوید بی‌قرار می‌شود، لزوماً جای نگرانی نیست. نوزادان از همان ماه‌های اول زندگی به صداها، نور، حرکت و دگرگونی‌ها محیط واکنش نشان می‌دهند و با رشد مغز و شناخت بیشتر دنیای اطراف، بعضی ترس‌ها و اضطراب‌ها طبیعی‌تر می‌شوند.

اما نوزاد دقیقاً از چه چیزهایی می‌ترسد و والدین برای آرام کردن او چه کاری می‌توانند انجام دهند؟

صدای ناگهانی و شدید مانند افتادن یک وسیله، بوق ماشین، جاروبرقی یا صدای بلند تلویزیون می‌تواند نوزاد را بترساند. در ماه‌های ابتدایی، این واکنش بیشتر به شکل رفلکس مورو یا واکنش از جا پریدن دیده می‌شود؛ نوزاد ممکن است دست‌ها و پاهایش را ناگهان باز کند، پلک بزند یا ابتدا به گریه کند.

این واکنش به‌خودی‌خود به معنی ترس شدید یا مشکل عصبی نیست. بهتر است در چنین شرایطی صدا را کم کنید، نوزاد را در آغوش بگیرید و با صدایی آرام با او صحبت کنید.

ممکن است نوزادی که قبلاً به‌راحتی در آغوش دیگران می‌رفت، ناگهان با دیدن یک فرد ناآشنا آغاز به گریه کند یا صورتش را به سمت مادر و پدر برگرداند. ترس از غریبه‌ها بخشی طبیعی از رشد اجتماعی کودک است و معمولاً از حدود ۶ ماهگی به بعد بیشتر دیده می‌شود.

در این مرحله بهتر است اجازه دهید کودک با سرعت خودش با افراد به‌روز آشنا شود. نزدیک شدن ناگهانی، بغل کردن اجباری یا اصرار برای تماس چشمی می‌تواند اضطراب او را بیشتر کند.

یکی از رایج‌ترین نگرانی‌های نوزادان، دور شدن مراقب اصلی است. کودک ممکن است وقتی مادر از اتاق بیرون می‌رود گریه کند، به او بچسبد یا حتی هنگام خواب به‌دنبال حضورش بگردد.

اضطراب جدایی بخشی طبیعی از رشد است و معمولاً در فاصله ۶ ماهگی تا ۳ سالگی دیده می‌شود.

برای کمک به نوزاد، هنگام ترک کردن او خداحافظی کوتاه و آرامی داشته باشید و تا حد قابلیت روال مشخصی ایجاد کنید. بازی‌های ساده‌ای مثل «دالی موشه» نیز می‌توانند به کودک کمک کنند کم‌کم درک کند که ناپدید شدن شما به معنی از دست رفتن همیشگی شما نیست.

با بزرگ‌تر شدن نوزاد، ممکن است برخی صداها و موقعیت‌های آشنا نیز برای او ترسناک شوند؛ برای مثال صدای جاروبرقی، سشوار، رعدوبرق یا حتی تاریکی. آکادمی اطفال آمریکا نیز ترس از تاریکی، رعدوبرق و وسایل پرصدایی مانند جاروبرقی را در این دوره از رشد طبیعی می‌داند.

اگر می‌دانید صدایی قرار است کودک را بترساند، می‌توانید او را از محیط دور کنید یا قبل از روشن کردن وسیله، با صدایی آرام توجهش را به خودتان جلب کنید.

مهم‌ترین نکته این است که آرامش خودتان را حفظ کنید. نوزاد از لحن صدا، حالت چهره و رفتار والدین نشانه‌های امنیت می‌گیرد. او را در آغوش بگیرید، با صدای ملایم صحبت کنید و اگر توانایی دارد عامل ترس را از محیط دور کنید.

از سوی دیگر نباید نوزاد را به زور با چیزی که از آن می‌ترسد روبه‌رو کرد. بهتر است مواجهه با افراد، صداها و محیط‌های نوین تدریجی باشد و کودک فرصت داشته باشد در کنار فردی که به او احساس امنیت می‌دهد، محیط را کشف کند.

هر واکنش ترسناکی نشانه بیماری نیست؛ با این حال اگر واکنش کودک به صداها بیش از حد شدید، مداوم یا غیرمعمول است، یا به صداهای معمولی واکنش بسیار شدیدی بیانگر است، بهتر است مسئله را با پزشک کودک مطرح کنید. علاوه بر این اگر نوزاد به صداهای بلند واکنش نشان نمی‌دهد یا مهارتی را که قبلاً داشته از دست داده است، ارزیابی پزشکی اهمیت دارد.

در بیشتر موارد، ترس‌های اولیه نوزاد بخشی از مسیر طبیعی شناخت دنیای اطراف هستند. حضور آرام و قابل پیش‌بینی والدین، آغوش، صدای آشنا و ایجاد یک محیط امن می‌تواند به کودک کمک کند تا به‌تدریج احساس امنیت بیشتری پیدا کند و با ترس‌هایش کنار بیاید.

سفارش اکسسوری و زیورآلات نقره

ذخیره خون بند ناف

ارزش گوشی

نوینترین کالکشن 2026 دستبند نقره پاندورا

قالیشویی کوروش

ارزش یخچال دوو

بانک خون بند ناف

تایتان EMS

لیزر موهای زائد در هروی